Dufoort Rebecca

Rebecca Dufoort (°1973) werkt binnen een abstract-minimalistische, constructivistische beeldtaal, waarin schilderen de basis vormt van een voortdurend onderzoek naar fundamentele elementen als vorm, lijn, kleur en ritme.

Oorspronkelijk schilderde zij beeldherinneringen van landschappen en architecturale fragmenten op doek. Op een bepaald moment werd dat proces abrupt onderbroken: sommige schilderijen werden in stroken van ongeveer één centimeter versneden. De aanwezige richtingen en perspectieven bleven behouden, maar transformeerden tot abstraherende composities waarin ritmische herhaling centraal kwam te staan. De versneden lijnen werden opnieuw geordend op opgespannen doeken en op houten, sculpturale dragers. Zo verschoof het werk van een verhalende beeldherinnering naar een constructieve beeldtaal waarin ritme, balans en stilte de essentie vormen.

Het gemis van het perspectief — ooit een geliefd element — werd opnieuw geïntroduceerd via sculpturale ingrepen. Schuine vlakken en ruimtelijke toevoegingen aan houten vormen geven de ritmische herhaling van lijnen en stroken een perspectivistische dimensie. Door te werken met open en gesloten gedeelten ontstaat een versterkte dieptewerking, waardoor de werken niet alleen het vlak maar ook de ruimte activeren.

Fragmenten uit landschap en architectuur worden zo vertaald tot heldere structuren van vlakken en stroken. Binnen een werk ontstaat vaak een systeem van ritmes en subtiele kleurschakeringen; ook tussen de werken onderling vormt zich een evenwichtige samenhang. De keuze voor beperkte kleurpaletten en precieze ingrepen — sneden, herhalingen, verschuivingen — leidt tot een uitgebalanceerde beeldtaal waarin complexiteit wordt herleid tot essentie.

Olieverf wordt gecombineerd met matte acrylverf; subtiele verschillen in glans laten het oppervlak ademen en reageren op licht. De dieptewerking tussen aangrenzende of overlappende kleuren, vaak opgebouwd uit gevarieerde licht-donkertinten die kunnen verwijzen naar lucht en water, schept een gevoel van ruimte en rust. Uiteenlopende dragers — doek, MDF, karton of gerecupereerd hout — geven sommige werken een uitgesproken sculpturaal karakter dat de relatie met de ruimte intensiveert en de toeschouwer uitnodigt tot traag kijken.

De spanning tussen orde en intuïtie vormt daarbij een constante. Terwijl de constructieve logica van lijnen en vlakken een zekere strengheid oproept, brengen kleine verschuivingen, onregelmatigheden en nuances in toets en glans een menselijke maat aan. In de consequente aandacht voor vlakken, lijnen, ritmes en reflectie ontstaat een stille kracht, een verstilde intensiteit die de blik vertraagt en ruimte laat voor contemplatie.

Haar werk nodigt uit tot aandachtig kijken, tot het ervaren van evenwicht, adem en stilte — een zeldzaam tegengewicht voor de snelheid van onze tijd.

© Rebecca Dufoort